Po wakacjach czy urlopie często trudno zmobilizować się do pracy i wrócić do normalnego trybu życia. Sama często łapię się na tym, że po jakimś wyjeździe potrzebuję "odpoczynku", mimo tego, że to właśnie tamten czas był na niego poświęcony. Leniwe poranki, spokojne spacery, rozmowy, wylegiwanie się na plaży a nawet aktywne spędzanie czasu powoduje, że ciężko przestawić się na normalne funkcjonowanie i wrócić do znanego nam systemu dnia czy tygodnia. Zmieniamy środowisko, nasze codzienne zwyczaje, zwalniamy i staramy się łapać chwile.

Wakacje... i po wakacjach, czyli jak zachować dobre wspomnienia a także ruszyć z nową energią do pracy

Każdy z nas ten wolny czas wykorzystuje inaczej. Jedni odnajdują czas na czytanie książek, które od dawna mieli w planach, inni wyjeżdżają nad morze, w góry, nad jezioro, jeszcze inni ten czas wykorzystują na załatwienie zalegających spraw, remont, wizyty u lekarza. Mimo, że nie pracujemy w systemie sprzed urlopu to i tak coś robimy. Jednak sami też regenerujemy siły, chcemy zyskać nową energię, aby z zapałem wrócić do pracy i obowiązków ale... co zrobić, gdy totalnie nam się nie chce? Gdy na myśl o pracy nie robi nam się zbyt miło i chcielibyśmy, aby wakacje trwały chociaż jeszcze tydzień czy dwa. Dziś opowiem Wam o moich sposobach i o tym, co sama robię, aby po wakacjach zebrać się z zapałem do pracy. I nie ważne, czy jest to praca na etacie, czy praca zdalna, czy po prostu ciężko Wam wrócić do zwykłych domowych obowiązków. Po prostu chcemy ruszyć z energią i entuzjazmem do robienia rzeczy, które chcemy czy musimy zrobić.

Znajdź powody

Pierwsza rzecz, o której zawsze myślę to dlaczego chcę to zrobić. Musimy zdać sobie sprawę z tego, po co tak naprawdę potrzebujemy zmiany i do czego jest nam potrzebna energia i motywacja. Sama zastanawiam się, co muszę i chcę zrobić, jakie mam cele i co chcę osiągnąć. Dzięki temu uświadamiam sobie, co tak naprawdę jest dla mnie ważne i do czego to prowadzi. Przykład? Pracodawca oczekuje ode mnie artykułu - przede wszystkim zastanawiam się, do kiedy mam czas. Następnie, co muszę zrobić, aby go napisać, co jest mi do niego potrzebne, czy muszę zrobić research, zdjęcia, kupić jakieś produkty do tego niezbędne. Myślę także o tym, dlaczego muszę to zrobić. Oprócz bardziej górnolotnych jak satysfakcja z jego napisania, rozwój, zadowolenie, są też te przyziemne, jak np. bo goni mnie czas, bo mam deadline, bo naruszę umowę, bo nie dostanę wynagrodzenia. To na początek pomaga i sprawia, że chcę ruszyć do pracy i zaczynam planować co muszę zrobić w pierwszej kolejności...

Przygotuj się i zaplanuj

I właśnie, następnie planuję, co muszę zrobić w pierwszej kolejności, zanim ruszę do pracy. Co jest mi potrzebne, bez czego nie zacznę, co muszę odnaleźć, przygotować bądź kupić. Zwykle rozpisuję to na zwykłej kartce (oczywiście można to zrobić także w swoim kalendarzu czy organizerze). Zapisuję  tam zarówno rzeczy materialne jak i hasła, które opisują czynności do wykonania. Na mojej przykładowej liście znajdują się np. zakup kalendarza książkowego, papieru ksero, tuszu do drukarki, segregatora, taśmy do ręcznej drukarki etykiet, którą wykorzystuję do opisywania teczek z dokumentami ale i drukuję nią naklejki na przyprawy, słoiki itp. Na liście mam także zakup nowych butów na jesienny sezon, sprawdzenie kilku umów, przeczytanie pewnej dokumentacji, wydrukowanie innych dokumentów, zapisanie się na kurs doszkalający i tak dalej. Oczywiście każdy będzie miał inne rzeczy na swoich listach, co jest zrozumiałe, ale tymi przykładami chciałam Wam nakreślić, co można umieścić na takiej liście. Osobiście taki system bardzo mi odpowiada i się sprawdza - lubię mieć usystematyzowane co mam do zrobienia, a także pozwala mi to o niczym nie zapomnieć.



Uporządkuj przestrzeń
Nic tak nie cieszy, jak uporządkowana i czysta przestrzeń wokół nas. Od razu mamy więcej energii i zapału do pracy i aż chce się w tak czystym i ładnym otoczeniu pracować. Bałagan odciąga nasze myśli od tego, co mamy zrobić i trudno nam się skupić. Dlatego sama zaraz po wakacjach zrobiłam spore porządki. Zrobiłam ogromne pranie, wyprasowałam to, co tego wymagało, odniosłam różne przedmioty na swoje miejsce, pochowałam je do szafek, aby nie zagracały biurka i wszystkiego wokół, a także posprzątałam w szafkach - zrobiłam porządki zarówno w dokumentach i papierach, jak i kosmetykach i ubraniach. Od razu zrobiło się lepiej, przestronnie i miło. Czyste biurko zachęca do pracy. Postanowiłam także zrobić porządek na dysku, w zdjęciach i w aparacie. Zgrałam wszystkie pliki na dysk, posegregowałam je według kategorii, a także jak zawsze stworzyłam kolejny folder ze zdjęciami z wakacji. Wybrałam też kilka ulubionych ujęć i co, jest już moją małą tradycją - zasiadłam do stworzenia albumu z wyjazdu. Od jakiegoś czasu tworzę fotoksiążki, ponieważ nie chcę wszystkich zdjęć trzymać tylko w komputerze, lubię mieć namacalną pamiątkę, którą w każdej chwili mogę otworzyć. Ogromnie to lubię i bardzo mnie to cieszy - już sam proces przygotowywania fotoksiążki jest dla mnie fajnym przeżyciem. Dzięki temu, mogę jeszcze trochę bezkarnie powspominać, pocieszyć się zdjęciami i wyjazdem, przypomnieć sobie różne fajne chwile, zanim wrócę do szarej rzeczywistości. To także pozwoli mi delikatniej wejść w obowiązki po wakacjach i mniej boleśnie odczuć tę zmianę, co jest niezwykle istotne do tego, aby zachować balans i równowagę. Jak zawsze wybieram sprawdzoną opcję, czyli fotoksiążkę z Printu. Już niejednokrotnie mogliście je zobaczyć na moim blogu, czy to we wpisie o tym, co warto przywieźć z wakacji czy w poście o tym, czym jest dla mnie życie w rytmie slow czy w poście ślubnym, od czego zacząć planowanie ślubu. Fotoksiążki są bardzo dobrej jakości, sam proces ich przygotowania jest bardzo łatwy i intuicyjny. A szablony! Przepiękne, że zawsze mam problem, żeby się zdecydować na jeden :). Dosyć szybko przygotowałam swoją fotoksiążkę, uporządkowałam zdjęcia, co było na mojej liście rzeczy do zrobienia - już nie zalegają mi na karcie pamięci czy w komputerze nieposegregowane - wybrałam te najlepsze według mnie i z nich jak zawsze stworzyłam swój album.



Stopniowo włączaj do planu obowiązki
Po wakacjach trudno nam się przestawić na odpowiedni tryb pracy i mieć taką efektywność, jak wcześniej, dlatego dobrze jest włączać nasze obowiązki stopniowo. Już pod koniec urlopu czy wakacji, staram się, coś robić, co pomoże mi potem ruszyć do pracy. Dodaję sobie do planu dnia różne zadania do zrobienia, a także wprowadzam różne nawyki. Zdecydowanie łatwiej mi potem wystartować i pracować na pełnych obrotach. Przygotowuję sobie także różne rzeczy, które będą mi niezbędne potem podczas pracy, a o których pisałam w drugim punkcie.


Wcześnie wstawaj
I jakkolwiek to okrutnie brzmi to już pod koniec urlopu, warto przestawić się na zwykły rytm dnia i wczesne wstawanie. Nie musząc pracować czy wstawiać się gdzieś na daną godzinę, czasami pozwalamy sobie na małe lenistwo i wstajemy nieco później. Jeśli już kilka dni przed planowanym powrotem do pracy, wrócimy do nawyku wstawiania o stałej porze, będzie nam łatwiej się przestawić i nie będziemy musieli mierzyć się z szokiem, jaki przeżyjemy pierwszego dnia w pracy. Poza tym, zauważyłam, że z wiekiem to naprawdę się zmienia i lubię wstawać wcześniej, bo wiem, że mam potem cały dzień, który mogę wykorzystać w pełni. Późne wstawanie bardzo skraca dzień i często łapałam się na tym, że mało co zrobiłam tego dnia, ponieważ czas pędził jak szalony.



Po prostu rób
Kolejny krok to po prostu ruszenie do pracy. Najlepiej nie zastanawiać się zbyt długo, tylko po prostu zabrać się do danej rzeczy od razu. Nie zawsze uda nam się wykonać ją za jednym zamachem, czasami potrzeba na to kilku podejść, dni a nawet tygodni czy miesięcy. Najważniejsze to jednak zacząć. Sama, będąc jeszcze na studiach, rozbijałam dany problem/rzecz do zrobienia na kilka etapów. Przykład? Lubiana przez wszystkich magisterka. Wiadomo, że nie jest się w stanie napisać ją w ciągu jednego dnia, że potrzebujemy materiałów, źródeł, tekstu, sklejenia potem tego w całość, wydrukowanie, zbindowanie, nagranie na płytę i tak dalej. I właśnie w taki sposób rozpisywałam sobie wszystko krok po kroku i dzieliłam na etapy. Czasami były bardziej ogólne, innym razem mocno szczegółowe, ponieważ samo napisanie też wymagało sporo pracy i wysiłku. Dzieliłam to na mniejsze rzeczy do zrobienia i dzięki temu o wiele łatwiej było mi się do tego zabrać. Wiedziałam, co muszę wykonać w danym momencie i nie zastanawiałam się, co robić, czy o czymś nie zapomniałam. Taki system i podział pozwala również na zredukowanie stresu, że z czymś nie zdążymy, czy z dobrze nam znanym: "mam tyle pracy i nie wiem, w co ręce włożyć". Po rozplanowaniu wszystkiego, po prostu bierzemy pierwszą rzecz z kolei i ją robimy. Bez żadnych wymówek i wykrętów. Często pomaga mi też w mobilizacji aplikacja Forest. Zdarza się, że nie możemy się skupić przez różne rozpraszacze, w tym telefon i internet. Nieświadomie sięgamy po telefon, sprawdzamy social media i odrywamy się od tego, co istotne. Wtedy zazwyczaj włączam w telefonie wspomnianą aplikację, która odlicza czas, a przy okazji sadzi wirtualne drzewka, czego nie możemy przerwać. Zamiast aplikacji można też używać budzika i nastawiać alarm na odpowiedni czas. Sprawdza się także system nagród - i nie mówię tutaj tylko o tych materialnych, ale takich przyziemnych, jak np. gdy zrobię daną pracę do 18 to potem obejrzę sobie odcinek serialu itp. Takie małe rzeczy również mogą pomóc w zmobilizowaniu się i motywacji.



To wszystko pozwala mi odpowiednio przygotować się do pracy i powrotu do codziennych obowiązków. Włączając te etapy do swojego planu dnia, łatwiej nam ruszyć do pracy, zmobilizować się i odnaleźć balans, pomiędzy pracą, domem a przyjemnościami.


A Ty jak odnajdujesz się po długim wypoczynku i urlopie? Łatwo i szybko przestawiasz się na taki rytm czy jest Ci ciężko i potrzebujesz czasu, aby wszystko wróciło do normy? Jakie macie sposoby na zmotywowanie się do zrobienia czegoś?

ZOBACZ TAKŻE:

• 10 najlepszych aplikacji na telefon dla uczniów i studentów

Co jakiś czas porządkuję swoje kosmetyki i toaletkę. Wyciągam wszystko z szuflad, czyszczę, wycieram, czasami czegoś się pozbywam, potem wszystko wkładam z powrotem - robię porządek, grupuję kosmetyki tak, aby cieszyły oko. Od dawna planowałam zrobić gruntowne sprzątanie toaletki, takie, gdzie pozbędę się wielu kosmetyków, których nie używam, bądź rzadko po nie sięgam i takich, które tylko w niej zalegają. Nadmiar potrafi przytłoczyć, a także sprawić, że nie widzimy kosmetyków, które są jeszcze dobre, ciągle sięgamy po te same - bałagan i zbyt duża ilość zdecydowanie nie działa tutaj na korzyść. Wreszcie postanowiłam zrobić porządki takie, jakie powinnam. Duże, z wielkim hukiem, gdzie albo jest miłość i dany kosmetyk zostaje albo nie i idzie dalej w świat bądź ląduje w koszu. Nie ukrywam, że pomogły mi posty innych dziewczyn i filmy na yt - uwielbiam taką mobilizację i tworząc ten wpis, mam nadzieję, że także przyczyni się do tego, że spojrzyjcie krytycznym okiem na swoje zbiory i zastanowicie się, czy faktycznie wszystkiego potrzebujecie, czy coś jeszcze nadaje się do użytku czy już dawno powinno znaleźć się w koszu i zrobicie porządki u siebie. I tak powstał ten wpis - opisałam w nim krok po kroku co sama robiłam, jak przebiegało moje porządkowanie i stworzył się taki mały zbiór rad i kroków, które warto zrobić podczas czyszczenia swojej toaletki.

Wyjmij wszystko na jedną stertę, tylko tak naprawdę wszystko. Nie ukrywaj po kątach kosmetyków, zapasów i nowości. Wyciągnij wszystkie kosmetyki z torebek i kieszeni - bardzo często ukrywamy tam masę skarbów - pomadki, pudry i tak dalej. Pozwoli to realnie ocenić, ile mamy kosmetyków oraz zaobserwować czego mamy dużo, co najczęściej dokupujemy, jakie produkty ciągle pojawiają się w naszych zbiorach. Uświadomienie sobie, ile tak naprawdę posiadamy jest bardzo istotne, czasami ciężko nam to ocenić, a taka "terapia szokowa" może nas obudzić i nam pomóc. Sama wiedziałam, że mam dużo kosmetyków, ale dopiero gdy wszystkie zebrałam w jednym miejscu to przekonałam się, że mam ich naprawdę dużo! To od razu mnie przytłoczyło i jak najprędzej chciałam się pozbyć balastu i ciężaru. 

Gdy już wyjmiemy wszystkie kosmetyki, dobrze jest posegregować je według przeznaczenia i kategorii. Sama tak zrobiłam - w jednym miejscu znalazły się same róże do policzków, dalej podkłady, palety, pojedyncze cienie, pomadki i tak dalej. Pomogło mi to zauważyć, czego mam najwięcej, co kupuję najczęściej, a czego mam mało bądź wcale. Dzięki temu możemy się zastanowić, czy na pewno używamy wszystkich tych kosmetyków, czy na przykład kupujemy je bo podobają nam się na kimś, a to zupełnie nie nasz kolor itp. czy wręcz odwrotnie - jest to coś, co kochamy i nie wyobrażamy sobie makijażu bez tego typu produktu. U mnie było tak, że zdecydowanie za dużo miałam pomadek - wiele z nich było tylko zeswatchowanych lub użytych raz czy dwa a i tak sięgałam po swoich sprawdzonych ulubieńców. Natomiast ilość podkładów okazała się być odpowiednia - lubię mieć wybór i stosować dany podkład w zależności od sytuacji. Poza tym, okazało się, że trzy podkłady są ją na wykończeniu, więc tak naprawdę to tylko kwestia czasu, kiedy je zużyję i znikną z mojej toaletki. Tak zrobiłam też z innymi produktami w odpowiednich kategoriach - dzięki pogrupowaniu ich, łatwiej było mi zauważyć, co mam, czego używam, jakie kolory mi odpowiadają, a jakich chcę się pozbyć.

Gdy już wszystko mamy pogrupowane, warto w pierwszej kolejności zobaczyć, czy nasze kosmetyki nadal nadają się do użycia. Mogło zdarzyć się tak, że leżąc długi czas w toaletce przekroczyły już dat ważności bądź ich konsystencja czy zapach nie jest taki, jak na początku. Te kosmetyki powinniśmy od razu wyrzucić, aby nie szkodzić sobie i komuś. Sama miałam kilka takich produktów, które zwyczajnie okazały się stare bądź zaschnięte (jak w przypadku tuszu do rzęs i eyelinera). Od razu powędrowały do kosza. 

Mając za sobą poprzedni etap, czyli wyrzucenie kosmetyków, które już nie nadają się do użycia, możemy się zabrać za kolejną rzecz. Przed sobą widzimy już tylko kosmetyki, których można używać, zatem pozostaje nam zadecydować, co zostaje u nas, a co chcemy komuś oddać bądź sprzedać. Przyjrzyjmy się kosmetykom, sprawdźmy, czy dalej chcemy po nie sięgać, w jakim są stanie i czy nadal ich używanie sprawia nam przyjemność. Jak to wyglądało u mnie? Starałam się realnie ocenić, co zostaje ze mną a co nie i w taki sposób nazbierała się torba rzeczy do wyrzucenia i spore pudło kosmetyków do oddania. Znalazło się także kilka rzeczy, które chciałam sprzedać. Część rzeczy oddałam bliskim, natomiast karton kosmetyków wystawiłam w internecie i oddałam za darmo. Zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie chciał je przygarnąć i będzie ich używał. Za symboliczną kwotę - przysłowiowe grosze, oddałam także dwie nieużywane palety cieni. Obie strony są zadowolone - ktoś, bo mógł nabyć za darmo bądź za bezcen coś, co mu się podobało, a ja bo mogłam pozbyć się czegoś, co leżało nieużywane i tylko zajmowało miejsce.

A jeśli trudno Ci się rozstać z kosmetykami bądź nie wiesz, jak się ich pozbyć i je zużyć to może trzy poniższe sposoby Ci pomogą.

Jeśli w swoich zbiorach masz kilka kosmetyków z danej kategorii i chcesz zmniejszyć ich ilość to po prostu zrób mały test. Zrób swatche, porównaj kolory, sprawdź czy masz już podobne w innych paletach, czy np. masz dwie zbliżone odcieniem pomadki, rzeczy o podobnych właściwościach itp. Czasami może okazać się, że np. cienie w jednej palecie, nad którą się zastanawiasz masz już w dwóch innych, więc po co dublować kosmetyki. Jeśli marzy Ci się jakaś paleta, to znajdź w sieci zdjęcie ze swatchami i staraj się odszukać wśród swoich zbiorów dany odcień. Być może okaże się, że masz już zbliżoną wersję tej palety u siebie i wcale nie musisz jej kupować! A jeśli nie, to da Ci to sygnał do tego, że może faktycznie warto przemyśleć ten zakup. Fajnie też w zamian za to, że trafi do nas nowy produkt, oddać czy pozbyć się czegoś z tej samej kategorii dla równowagi.

Tydzień jest tutaj umownym czasem, możesz to robić przez kilka dni, tydzień czy dwa. Po prostu, jeśli zastanawiasz się, czy zostawić jakiś kosmetyk czy go oddać - testuj go. Sięgaj po niego w każdym makijażu przez jakiś czas i zobacz, czy odpowiada Ci jego konsystencja, kolor, jak wygląda na twarzy, czy może jest zbyt ciemny, za jasny, czy zwyczajnie nie nosisz takich kolorów. To naprawdę działa! Sama postępowałam właśnie w taki sposób - początkowo wydawało mi się, że zostawię daną rzecz, a gdy zaczęłam używać jej regularnie i testować, okazywało się, że wcale nie jest taka super bądź totalnie mi nie pasuje. To od razu ostudziło mój zapał i o wiele łatwiej było mi pozbyć się danego produktu. Nie działa, nie spisuje się dobrze, nie pasuje mi - leci w świat! Oczywiście fajnie jest także robić sobie rotacje kosmetyczne i używać kosmetyków na zmianę - np. przez tydzień używamy produktu x, a w kolejnym tygodniu produktu y. Dzięki temu mamy możliwość przetestowania kosmetyku, nic nie leży nieużywane a my możemy ocenić, czy ten kosmetyk u nas zostaje czy nie.

Projekty i wyzwania to coś, co bardzo mobilizuje. Jeśli chcesz zmniejszyć ilość posiadanych kosmetyków albo zacząć ich regularnie używać, weź udział w takim wyzwaniu. Powstaje wiele grup, które wzajemnie się mobilizują, pokazują efekty i wspierają się. Możesz także sama założyć sobie, że np. do lata/do zimy itp. chcesz zużyć jakiś kosmetyk bądź po prostu regularnie używać danego produktu - więc będziesz sięgać po niego częściej i używać go systematycznie. Oczywiście warto pamiętać o tym, że to nie ma być męczarnia - jeśli jakiś kosmetyk Ci nie służy lub źle w nim wyglądasz (np. nieodpowiedni kolor podkładu) to nie warto się nim męczyć. Projekty mają służyć regularnemu sięganiu po kosmetyki, zużywaniu ich i mają sprawić, że zaczniesz sięgać po pewne kosmetyki, wydobywać z nich potencjał i pobudzać kreatywność.

W tym wpisie podzieliłam się moim doświadczeniem i radami dotyczącymi tego, jak zrobić porządki w kosmetykach. Jeśli będziecie mieli ochotę, to za jakiś czas pokażę Wam bardziej dokładnie, jak aktualnie wygląda moja toaletka i jakie kosmetyki się w niej znajdują.

I jak, czujecie się zmobilizowani? Jak tam Wasze toaletki i kosmetyczki? Pękają w szwach, wymagają porządków czy może już wszystko wysprzątałyście i macie toaletki idealne?

ZOBACZ TAKŻE:

Osoby, które śledzą mnie na Instagramie i przypatrują się moim działaniom zapewne wiedzą, że wzięłam udział w małym wyzwaniu, które polegało na tym, aby nie kupować żadnych kosmetyków przez cały miesiąc. Dla jednych to nic trudnego i powiedzą, co to za problem, inne osoby skrzywią się ale z nieco innym komentarzem - jak można nie kupować przez miesiąc? Po co tak się katować i ograniczać. Każdy z nas ma inne nawyki, wyobrażenia i styl życia, dlatego jest to jak najbardziej zrozumiałe. Sama lubię brać w tego typu wyzwaniach - po prostu łatwiej coś wykonać, co sobie postanowiliśmy i chęć "wygranej" jest duża, przez co jesteśmy zmotywowani do tego, aby wykonać zadanie. W tym wyzwaniu było to tylko albo aż niekupowanie kosmetyków, ale można zrobić coś innego bądź rozszerzyć to wyzwanie na ubrania, dodatki do domu, dodatkowe jedzenie i zapasy. 

Po co w ogóle brać udział w wyzwaniu miesiąc bez zakupów? 

Oczywiście osoby, które kupują świadomie, nie mają żadnych zapasów, na bieżąco wszystko zużywają raczej nie znajdą nic ciekawego czy fascynującego w tym projekcie. To wyzwanie jest skierowane przede wszystkim do osób, które mają zbyt dużo rzeczy (w tym przypadku kosmetyków), uwielbiają promocje, często nawet nieświadomie dorzucają coś do koszyka czy ulegają zachętom innym, promocjom i reklamom. To także wyzwanie dla tych, którzy chcą ograniczyć ilość posiadanych rzeczy, oczyścić swoją toaletkę i szafki, chcą zużyć to co mają, a przy okazji pozbyć się tych rzeczy czy to dlatego, aby potem móc wybrać coś innego, o czym od dawna marzyliśmy czy po prostu zredukować nadmiar i posiadać mniej. Niezależnie od tego, jakimi pobudkami się kierujemy, warto stawiać sobie cele, robić wyzwania, które motywują nas do zmian. 

Styczeń bez zakupów kosmetycznych - jak przebiegał u mnie

Zapewne część z Was pamięta moje wyzwanie, które polegało na tym samym, czyli niekupowaniu kosmetyków. Początkowo założyłam trzy miesiące ale potem przedłużyłam je o kolejne trzy, co daje pół roku bez kupowania kosmetyków. O moim wyzwaniu, celach i założeniach i o tym, jak to wszystko się zaczęło pisałam w poście Kosmetyczny minimalizm | Podejmuję się wyzwania i podsumowałam całe wyzwanie w Kosmetyczny minimalizm, czyli jak wytrzymałam 3 miesiące (a właściwie 6) bez zakupów. Tam też pisałam jak sobie poradziłam, czy udało mi się przetrwać bez zakupów i jakie były pozytywne aspekty tego wyzwania, korzyści i co mi dało to wyzwanie. Dlatego jeśli chcecie dowiedzieć się więcej na ten temat, ale także co ja o tym sądzę i czy warto podjąć się takiego wyzwania, koniecznie nadróbcie tamte wpisy o ile już ich nie czytaliście. Zatem kontynuując, tamto wyzwanie pozwoliło mi dostrzec i wysnuć wiele wniosków. Styczniowe wyzwanie nie było zatem dla mnie czymś nowym i wiedziałam czego mniej więcej się spodziewać. Jednak mimo to a może właśnie dlatego wzięłam w nim udział. Od tamtego wyzwania znów przybyło mi sporo kosmetyków, choć z pewnością nie aż tyle co poprzednim razem. I tak bardziej świadomie robię zakupy i wybieram kosmetyki niż kilka lat temu. Jednak mimo to troche tych kosmetyków nadal mam i ponowne wyzwanie w niczym mi nie zaszkodzi a  może tylko w tym pomóc.

Przede wszystkim nie przygotowywałam się do tego jakoś szczególnie - przed podjęciem wyzwania nie robiłam zapasów, nie uzupełniałam braków, nie sprawdzałam, co mam a czego mi potrzeba. Wyzwanie ma prowadzić do tego, aby zmniejszyć ilość rzeczy, a nie kupować coś przed nim (co uważam za mało sensowne), ma polegać między innymi na tym, aby poradzić sobie w takiej sytuacji, gdy czegoś nam braknie, poszperać w swoich zapasach czy przypadkiem nie ma tam jakiejś rzeczy, którą moglibyśmy teraz używać albo zastanowić się czy jest jakiś zamiennik, który możemy używać w danym celu a niekoniecznie jest do tego przeznaczony. Dzięki temu, sięgamy po coś, czego byśmy nie użyli, redukujemy zapasy, ale także pobudzamy kreatywność i korzystamy z tych kosmetyków, które leżą nieco zapomniane. Tyczy się to zarówno pielęgnacji jak i kolorówki. Sama sięgnęłam po zapomnianą paletkę cieni, gdy mój ulubiony brązowy cień sięgnął dna. Używałam go namiętnie i uwielbiałam, jednak przez to inne cienie poszły nieco w odstawkę. Gdy mi się skończył szukałam w swoich zbiorach czegoś,co mogłabym teraz używać. I takim sposobem używam cienia, który leżał zapomniany, całkiem dobrze się sprawuje a przy okazji jest bardzo prawdopodobne, że niebawem go zdenkuję a co za tym idzie moje zbiory się zmniejszą. Podobnie było z szamponem, który był w zapasach i jakoś nie po drodze było mi go otworzyć i używać, ale w końcu gdy potrzebowałam go, to okazał się być całkiem przyjemnym produktem. Małymi krokami, powoli możemy osiągnąć większe sukcesy. Moim celem było zmniejszenie ilości posiadanych kosmetyków, tak, abym pewne produkty nie leżały długo nieużywane, a zwyczajnie bym mogła z nich często korzystać. Logiczne jest to, że im więcej posiadamy tym rzadziej sięgamy po jedna z wielu rzeczy (czy to w przypadku kosmetyków czy ubrań), bo po prostu mamy większy wybór i zanim sięgniemy po jakąś rzecz to minie więcej czasu. Doszłam do takiego momentu, że ilość posiadanych rzeczy (tu kosmetyków) może być mniejsza a nadal będę mogła wykonać ciekawy i różnorodny makijaż - wcale nie znaczy, że jak będę miała 10 palet cieni to moje makijaże będą bardziej różnorodne niż wtedy gdy tych palet będzie 3. Zwykle cienie, po które sięgam są w podobnej kolorystyce i powtarzają mi się w danych paletach. Chciałabym też mieć przyjemność z używania konkretnej palety, którą sobie kupię, a nie martwić się, że przecież mam jeszcze 9 innych albo że rzadko po nią sięgam a termin ważności niedługo upłynie.

W styczniu nic nie kupiłam. I nie było żadnych wyjątków, po prostu, zwyczajnie nie kupiłam żadnego kosmetyku. To naprawdę fajna sprawa - nie tylko kupowanie może być przyjemne! Dzięki temu, że podjęłam się wyzwania, nie kupowałam nowych kosmetyków, nie zwiększała się ich liczba a wręcz przeciwnie, z ładnym tygodniem ich ubywało.

Zużyłam za to całkowicie trzy szampony, jeden duży żel pod prysznic, odżywkę do włosów, dwa płyny micelarne, maseczkę w tubce, trzy małe peelingi do ciała, balsam, dwa tusze do rzęs, dwa cienie, jeden podkład mineralny, a oprócz tego wiele kosmetyków ma spore zużycie bądź jest widoczny ubytek czy denko w przypadku kosmetyków kolorowych. Ogromnie mnie to cieszy i motywuje do dalszej pracy nad kosmetykami które mam. Równocześnie z wyzwaniem styczeń bez zakupów, wzięłam udział w Project Pan i wytypowałam 6 kosmetyków, którym chcę bliżej się przyjrzeć, częściej po nie sięgać tak, aby zużyć je w całości (lub po prostu zużyć w jakimś stopniu) do końca zimy. To wyzwanie jeszcze nadal trwa, więc jestem ciekawa jak mi pójdzie. Jednak dosyć często sięgam po kosmetyki, które wytypowałam, więc mam nadzieję, że pójdzie sprawnie i szybko.

Co dało mi wyzwanie?

Poza tym, że zmniejszyłam ilość posiadanych kosmetyków, wyzwanie pokazało mi, że mogę się obyć bez pewnych produktów, zakupy kosmetyczne w większości przypadków nie są konieczne a to tylko nasza zachcianka. Oczywiście nie mam zamiaru rezygnować z niektórych zachcianek ale chcę robić to z głową i mieć dobrze przemyślany każdy zakup. Celem było i nadal jest to, aby zlikwidować zapasy kosmetyczne, kupować na bieżąco jak coś mi się skończy; dopuszczam dosłownie 2-3 sztuki kosmetyków w zapasach a nie całe mnóstwo w szafkach i kartonach. Chciałam też pozbyć się nielubianych kosmetyków, bo po co mają zalegać na półkach -  czy to je wyrzucić czy zużyć w inny sposób (Jak zużyć niechciane kosmetyki? Co zrobić z kosmetykami, które się nie sprawdziły?). Wyzwanie pozwoliło mi także zaoszczędzić pieniądze, nie kupowałam kosmetyków więc i moje oszczędności nie topniały. Uświadomiło mi także, ile tak naprawdę kosmetyków mi trzeba, pokazało po co sięgam najczęściej, czego kompletnie nie używam i czego nie muszę kupować. Na dłuższą metę dzięki miesiącom bez impulsywnych zakupów możemy pozwolić sobie na droższą rzecz bądź taką, o której marzyliśmy. Jeśli nie potrzebuję  kolejnego podkładu, czterech lakierów do paznokci, a robimy zakupy żeby tylko coś kupić to myślę, że warto to przemyśleć i być może spróbować takiego wyzwania. Styczeń bez zakupów kosmetycznych pozwolił mi odkryć także nowe kosmetyki, które cały czas czekały na rozpakowanie, poznać nowe marki, znaleźć nowych ulubieńców. Okazało się, że wcale nie potrzebuję nowych kosmetyków, że spokojnie mogę obyć się bez nowości i korzystać z tego, co już mam. Taki mały detoks pozwala też bardziej świadomie wybierać produkty, dłuzej zastanowić się nad danym zakupem a i potem o wiele bardziej się z niego cieszyć niż wtedy, gdy kupujemy zbyt wiele rzeczy lub po kilka rzeczy tego samego rodzaju i nie koniecznie przemyślimy ten zakup.

Korzyści płynące z podjęcia detoksu zakupowego

Zatem zbierzmy razem wszystkie korzyści, jakie dało mi to wyzwanie. Jeśli do tej pory nie byliście pewni, czy warto, to te punkty powinny Was przekonać.

- zmniejszenie ilości posiadanych rzeczy, tutaj: kosmetyków
- zaoszczędzenie pieniędzy
- zużycie niechcianych kosmetyków, które zalegały
- świadomość, że bez wielu rzeczy potrafimy się obyć
- pobudzenie kreatywności
- paradoksalnie możliwość kupienia droższej rzeczy (zamiast 5 tańszych jedna droższa)
- uświadomienie ile kosmetyków tak naprawdę używamy, co musimy a czego nie potrzebujemy kupować
- bardziej świadome wybieranie produktów w przyszłości, aby nie powtórzyć tego samego błędu
- wykorzystanie produktów w innych celach, jeśli nie sprawdziły się zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem
- odkrycie dobrych produktów wśród tych, które posiadam bądź leżały w zapasach
- zastanowienie się nad ilością rzeczy i przeniesienie wyzwania na inne aspekty i dziedziny (ubrania, gadżety, dodatki).

Podsumowując, "styczeń bez zakupów" okazał się być fajnym doświadczeniem, pomógł mi także zminimalizować zapasy, zużyć całkiem sporo kosmetyków, ale także bardziej świadomie wybierać pewne rzeczy i uświadomił, że lepiej zastanowić się dłużej nad danym zakupem, poczekać kilka dni czy tygodni i dopiero wtedy wrócić do tego i przemyśleć czy faktycznie ta rzecz jest mi niezbędna i czy nadal bardzo chce ją kupić. Na luty nie mam żadnych planów zakupowych, do tej pory nic nie kupiłam i myślę, że spokojnie to co mam, wystarczyłoby mi na kolejny miesiąc a nawet i dłużej. Zatem pewnie rozszerzę to wyzwanie na kolejny miesiąc i sama przekonam się, jak mi dalej pójdzie.


A Ty, jak podchodzisz do tematu zakupów? Zdarza Ci się robić nieprzemyślane zakupy, których potem trochę żałujesz? A może sama spróbujesz podjąć się takiego wyzwania?


ZOBACZ TAKŻE:

• Moje sposoby na oszczędzanie, rady i patenty | Smartshopping

Temat spokojnego, uważnego życia przewija się niejednokrotnie nie tylko na moim blogu, ale także na wielu innych blogach, kanałach na youtube czy w książkach. Świadome życie i cieszenie się z tego co mamy to coraz częściej poruszany temat. W dzisiejszych czasach mamy dostęp do wielu rzeczy, posiadamy ich coraz więcej, nasze życie jest szybkie, wiele się dzieje i nie mamy zbyt dużo wolnego czasu. Był czas, kiedy wszyscy dążyli do tego, aby posiadać więcej, to co mamy, nas warunkowało, mówiło kim jesteśmy, im więcej posiadaliśmy, tym lepiej. Jednak pojawił się przesyt tymi rzeczami, nadmiarem, często nie doceniamy tego, co mamy i nie cieszymy się z rzeczy, które nas otaczają, które osiągnęliśmy, a o których niektórzy mogą tylko pomarzyć. Upraszczanie życia, temat slow life i minimalizmu zainteresował mnie ponad 2 lata temu. Zbyt duża ilość rzeczy przyczyniła się do bałaganu i frustracji. Brakowało miejsca w szafie, kosmetyki przytłaczały i nie mogłam zdążyć ich zużyć w terminie, podczas wakacji czy wyjazdów walizka pękała w szwach a przeprowadzki (na i ze studiów) zajmowały sporo czasu, energii i ... miejsca. Zaczęłam od porządków w ubraniach, w kosmetykach (3 miesiące bez zakupów, a właściwie 6!), notatkach, papierach i dokumentach, a do tego wszystkiego zmobilizowały mnie przede wszystkim książki, ale także podcasty i filmy na ten temat. Przeczytałam wiele książek o upraszczaniu życia, cieszeniu się nim i minimalizmie, jednak dzisiaj opowiem Wam więcej o siedmiu z nich.

Na samym początku muszę wspomnieć o książkach, których nie mam fizycznie, a od których powinnam zacząć - książki największego minimalisty, Leo Babauty. Książki nakreśliły mi temat i mimo, że on sam jest dosyć skrajnym minimalistą i wiele zasad zwyczajnie by się u mnie nie sprawdziło, czy nie chciałabym ich wprowadzać, to wiele mi uświadomiły i pokazały o co w ogóle chodzi w minimalizmie, po co to robić i jak mocno można wszystko ograniczyć, a mimo to być szczęśliwym człowiekiem. Podejście mocno ortodoksyjne, ale zawsze wydobędziemy coś, co nas dotyczy i co możemy wprowadzić w życie. Część książek czytałam po polsku, część po angielsku w formie ebooków, sama forma jest przyjemna i łatwa w odbiorze, dużo rad, list i przydatnych informacji.

Postanowiłam, że wspomnę także o książce, która dotyczy sprzątania, jednak także wpisuje się w temat, zmotywowała mnie do porządków, wyrzucenia czy oddania niepotrzebnych rzeczy. To nieco inne spojrzenie na temat i zasady niż w innych poradnikach dotyczących sprzątania. Autorka skupia się na wyrzucaniu rzeczy, a dopiero potem na układaniu ich i porządkowaniu na półkach. Marie znana jest ze sposobu układania ubrań pionowo w szufladach - sama wykorzystuję ten sposób i o wiele łatwiej mi coś znaleźć a także mamy wrażenie porządku i ładu. Autorka radzi, aby wyrzucać rzeczy kategoriami - przenieść rzeczy z danej kategorii w jedno miejsce - dopiero wtedy możemy realnie ocenić ile tego faktycznie mamy. Przyznam, że ta zasada otworzyła mi oczy i sam rezultat nieco zszokował - weźmy na przykład kosmetyki czy jakiś konkretny ich rodzaj np. pomadki. Miałam je nie tylko w toaletce, ale także w kieszeniach czy torebkach. O wielu zapomniałam, wiele z nich nie używałam. Po dostrzeżeniu faktycznej ich ilości uświadomiłam sobie, ile tak naprawdę ich posiadam i czy naprawdę wszystkie są mi potrzebne. Podałam banalny przykład, ale równie dobrze mogą to być ubrania - np. sukienki, piżamy, torebki, figurki i inne rzeczy. Oczywiście w książce znajdziemy także nieco kontrowersyjne porady, jak dziękowanie rzeczom, ale myślę, że każdy wyciągnie z niej coś dla siebie.

To jedna z pierwszych książek o minimalizmie polskiego autora, po którą sięgnęłam. Autorka rozprawia się ze stereotypem, że minimalizm to ascetyczne i pełne wyrzeczeń życie. Wspomina również o Polakach, naszych skłonnościach i polskości - jeden z rozdziałów nosi tytuł "Od PRL-u do rozbuchanej konsumpcji". Autorka przedstawia idee minimalizmu nienachalnie, bez zbędnych rezygnacji z czegoś, pokazuje tak "normalnie", po ludzku jak uprościć życie, jak oczyścić przestrzeń z niepotrzebnych przedmiotów wokół siebie czy zobowiązań i zajęć.To jedna z pierwszych książek polskiej autorki, którą przeczytałam. Z zagranicznymi autorami czasami bywa tak, że ich słowa, sposób życia i myślenia jest nieco inny od naszego polskiego i niekiedy trudno odnieść ich rady do naszej rzeczywistości i niekoniecznie wpisują się w naszą kulturę, sposób bycia itp. Dlatego tak cenię polskich autorów, którzy są bliżej nas i łatwiej nam odnieść ich rady i słowa do rzeczywistości. Książkę serdecznie polecam, jeśli chcecie czegoś "normalnego", bez dziwnych rad bądź całkowitych ograniczeń.

-> SLOW LIFE JOANNA GLOGAZA

To książka, która bardzo szybko stała się popularna po sukcesie innej książki tej autorki, czyli Slow fashion. Asia jest taką osobą, której można zaufać, bo sama przeszła pewną drogę i proces - od kolorowych, barwnych stylizacji, które pokazywała na blogu, mnóstwa rzeczy, ubrań i nadmiaru po świadomy wybór, zmianę swojego życia, uproszczenie go i cieszenie się nim. Autorka mówi o wprowadzeniu w życie małych zmian, krok po kroku, pisze o tym, jak zwolnić, dostrzegać to, co sprawia nam radość, co robić, aby wprowadzić tytułowe slow life. Mamy tutaj także kilka ćwiczeń, które możemy wykonać i które mają pomóc nam dokonać zmian. Celebrowanie codzienności, jakość nad ilość to ważne tematy, jakie porusza. Książka napisana jest prostym, potocznym językiem, nie ma tutaj ciężkich i trudnych sformułowań, które mogą zniechęcić czytelnika. Na początek przygody ze slow life będzie odpowiednia, natomiast osoby, które siedzą w tym głębiej i mają już pewną wiedzę na ten temat mogą być nieco zawiedzeni i nie będzie to coś odkrywczego dla nich.

-> SZTUKA PROSTOTY DOMINIQUE LOREAU

Tym razem zagraniczna autorka, która od wielu lat mieszka w Japonii. Książki byłam ogromnie ciekawa, bo wiele osób ją polecało. To książka o prawdziwym minimalizmie - autorka przeprowadza nas przez wszystkie dziedziny życia i pokazuje jak je uprościć. Mówi o porządkowaniu, unikaniu kompulsywnych zakupów, ale także o tym, jak dbać o swoje ciało. Temat porządkowania i nieposiadania zbędnych rzeczy przewija się cały czas - i jak pisałam wcześniej, możemy mieć pewien problem z jej zrozumieniem i zastosowaniem wszystkich rad czy jej tonem wypowiedzi  i trybem nakazującym. Wydaje mi się, że to dosyć skrajny przykład minimalizmu i osoby takie jak ja, które pragną uporządkować swoją przestrzeń i życie korzystając z zasad minimalizmu ale nie wprowadzania go za wszelką cenę dla idei, mogą czuć, że to za dużo. Jednak, jak z każdej książki potrafię wyciągnąć coś dla siebie i właśnie za to cenię literaturę, że niczego nie narzuca, a tylko może być jakimś odniesieniem i możemy wybrać z niej pewne elementy, które nam pasują. Książka podzielona jest na rozdziały - jednym z nich jest Ciało, gdzie autorka podaje mnóstwo przepisów na domowe sposoby dbania o siebie - pielęgnacja ciała, twarzy, maseczki itp. Jednak mimo wszystko dobrze sięgnąć po tę książkę, chociażby po to, aby poznać różne postrzegania na świat, na minimalizm, zobaczyć jak mocno ludzie potrafią trwać w pewnych ideach i jak mocno potrafią uprościć życie.

-> CHCIEĆ MNIEJ KATARZYNA KĘDZIERSKA

Bloga Kasi śledzę od dawna i zakup tej książki był po prostu obowiązkowy dla mnie. Przekonania autorki totalnie do mnie trafiają, nie są przesadzone, a życiowe i realistyczne. Autorka dzieli się swoimi przeżyciami, opowiada o tym, jak to wszystko zaczęło się u niej, o studiach, o nadmiarze, o tym, jak wydawała pieniądze, o pracy w korporacji i o silnej zależności w dzisiejszym świecie między tym co mamy i kim dzięki temu jesteśmy. O tym, że bardzo często opisuje się daną osobę na podstawie tego co posiada i podświadomie dążymy do tego, aby mieć więcej, bo dzięki temu czujemy się kimś lepszym. Kasia rozprawia się z tym i wyjaśnia, że nie to daje prawdziwe szczęście na swoim przykładzie, co sprawia, że  jeszcze bardziej to wszystko jest namacalne i możemy się z nią utożsamić. W książce mamy wiele przykładów i porad, jak przestać tyle kupować, mamy także rozdziały o oszczędzaniu, o porządkach, jak się do nich zabrać, a także o emocjach, o tym, co wewnątrz nas, o akceptacji, naszych potrzebach, wdzięczności. Pojawiają się także rozdziały typowo ćwiczeniowe i wyzwanie minimalistki, co bardzo mi się podoba, ale także jak zacząć, jak pozbyć się rzeczy, zrobić porządki na różnych płaszczyznach - te w domu, w głowie, w komputerze i tak dalej. Praktyczne porady, duża dawka motywacji, której kontynuację znajdziecie na blogu Kasi Simplicite. Serdecznie polecam tę książkę!

-> MIEJ UMIAR 52 KROKI DO ŻYCIA PO SWOJEMU NATALIA KNOPEK

Te dwie książki (Chcieć mniej i Miej umiar) wiele łączy, ale jedną z tych rzeczy jest to, że obie autorki prowadzą blogi, które regularnie czytam, dlatego nie było zaskoczeniem, gdy sięgnęłam po Miej umiar. I już na samym początku powiem, że jest to rewelacyjna książka dla każdego. Dla osoby, która chce zmniejszyć ilość rzeczy, która chce uporządkować przestrzeń, dla osoby, która chce poprawić swoje relacje z bliskimi, która chce zmienić swoje życie, dla tego, który lubi wyzwania. Jak sama autorka pisze w pierwszym zdaniu "dla każdego, kto czuje potrzebę zmiany". I całkowicie zgadzam się z tym stwierdzeniem. Książka to swoistego rodzaju poradnik, motywator, zbiór wyzwań na cały rok. Natalia przedstawia nam zbiór 52 kroków, wyzwań, porad, rzeczy do zastanowienia się, które jak sama mówi, w idealnym świecie, powinniśmy czytać i wykonywać po jednym rozdziale tygodniowo. Książka wciąga na tyle, że nie chcemy czekać całego tygodnia, aby przeczytać kolejny rozdział i pochłaniamy większość ilość naraz. Myślę, że dobrym pomysłem po przeczytaniu całości jest wracanie do poszczególnych rozdziałów i realizowaniu tych wyzwań. Rozdziały dotyczą Organizacji i Porządków - możemy przejrzeć i uporządkować krok po kroku szafę, zaplanować tydzień, zaplanować budżet; Ciała - zadbać o siebie, o świadome jedzenie, wprowadzić minimalizm w pielęgnacji, wcześniej wstawać; Relacji - uczyć się  akceptacji, pielęgnować przyjaźnie; Ducha - spróbować być offline, panować nad stresem, nie narzekać i wiele wiele innych. Książka niesamowicie motywuje, pobudza do działania, do pewnych zmian w życiu, zmian nawyków i wprowadzeniu nowych. Ogromnie polecam tę książkę, tym bardziej, że jest to nie tylko coś, co zostanie raz przeczytane i odłożone na półkę, ale można do niej wracać kiedy tylko chcemy i czujemy taką potrzebę.

Gdybym miała polecić Wam tylko dwie książki z tego zestawienia z pewnością byłyby to dwie ostatnie, o jakich tutaj napisałam, czyli Chcieć Mniej oraz Miej umiar. Najbardziej do mnie przemówiły, ich forma trafiła do mnie i dzięki nim wprowadziłam wiele zmian, skłoniły mnie do porządków, do zastanowienia się nad różnymi kwestiami i przede wszystkim mocno mnie zmotywowały do działania. Do książki "Miej umiar" nadal wracam i myślę, że jest na tyle uniwersalna, motywująca i obejmuje zagadnienia dotyczące całego naszego życia, że każdy może ją przeczytać, nie tylko osoby, które interesują się minimalizmem - dużo tutaj ciekawych, rozwojowych ćwiczeń i inspirujących tematów. 


Czytaliście te książki? Jesteście fanami minimalizmu czy jednak lubicie "mieć dużo" i upraszczanie życia czy zminimalizowanie przedmiotów to nie dla Was? I jak to jest u Was z organizacją i porządkami? 

ZOBACZ TAKŻE:

• Slow life | Czym jest dla mnie życie w rytmie slow?

Zapewne na swojej półce macie takie kosmetyki, o których dużo słyszałyście bądź kupiłyście je z ciekawości a okazało się, że nie działają tak jakbyście chciały i totalnie się u Was nie sprawdzają. Oczywiście można je komuś oddać, sprzedać bądź wyrzucić. Jednak nie zawsze mamy taką  możliwość lub po prostu nie chcemy ich marnować i wolimy je zużyć. Tylko jak? Skoro ich pierwotne przeznaczenie okazało się kompletnym niewypałem? Otóż można je wykorzystać w zupełnie inny sposób. Jaki?  W tym wpisie podzielę się z Wami moimi patentami na to, jak zużyć nielubiane przez nas kosmetyki.

Jeśli szampon nie nadaje się do Waszych włosów - przesusza je, przetłuszcza bądź jeszcze w inny sposób Was rozczarował to warto poszukać dla niego innych zastosowań. Ja zwykle szamponem, który u mnie się nie sprawdził na włosach myję szczotki, grzebienie a także pędzle i gąbeczki do makijażu. Szampony dobrze sobie radzą z rozpuszczaniem brudu i innych zanieczyszczeń, więc można je wypróbować w taki oto sposób. Można w nim także prać szmatki i ściereczki, których używacie do sprzątania.

Podobnie jak szampon, olejek można wykorzystać do mycia pędzli i gąbeczek, ponieważ świetnie rozpuszcza brud. Olejek przeznaczony do twarzy równie dobrze można stosować na ciało bądź skórki i paznokcie.

Takim płynem również możecie umyć swoje pędzle do makijażu ale także włosy. To także fajny patent nie tyle wtedy, gdy ten kosmetyk się nie sprawdzi, ale gdy wyjeżdżamy np. na wakacje i chcemy zabrać jak najmniej. Dla przykładu płyn do higieny intymnej Facelle - oprócz normalnego zastosowania, używam go do mycia włosów, mycia pędzli a nawet ciała.

Nie jeden raz zdarzyło się, że płyn micelarny okazał się bublem i albo nie radził sobie z demakijażem albo podrażniał czy szczypał w oczy. Taki płyn zwykle zostawiam i wykorzystuję do przecierania wieczek i opakowań po kosmetykach podczas porządków, bądź wycierania dłoni przy testowaniu produktów i robieniu swatchy.

Tonik podobnie jak płyn micelarny można wykorzystać do wycierania opakowań  kosmetyków ale również jako mgiełka odświeżająca do twarzy czy włosów. Jeśli tonik jest nawilżający warto wypróbować go podczas olejowania włosów jako podkład pod olej. Przykład? Różany tonik do twarzy z Evree świetnie sprawdza się u mnie w tej roli (i nie tylko u mnie!). Czasem zastosowanie samego oleju może przesuszyć włosy natomiast podkład pod olej może temu zapobiec a także dodatkowo nawilżyć włosy i sprawić, że będą niesamowicie miękkie.

Najczęściej produkty tego typu stosuję na stopy, które przyjmą wszystko - często nakładam grubą warstwę a następnie wkładam  skarpetki bądź owijam ręcznikiem - stopy są jak u niemowlaka - gładziutkie, miękkie i nawilżone.

Podobnie jak z tonikiem jest z żelem aloesowym - to świetny podkład pod olej - dlatego jeśli nie sprawdził się Wam na twarzy warto nałożyć go na włosy czy zastosować na podrażnienia i wysuszoną skórę po opalaniu czy po goleniu.

Jeśli peeling jest np. zbyt agresywny można wykorzystać go jako peeling do ciała albo do stóp. Skóra na twarzy jest delikatniejsza i nie każdy produkt złuszczający naskórek może być dla nas odpowiedni i może podrażniać. Jeśli się nie sprawdzi tak jak wspominałam można wykorzystać go do ciała, stóp oraz dłoni. Sama w taki sposób zużywam niechciane i nielubiane produkty tego typu. Możemy wykorzystać go również jako peeling do skóry głowy - tu należy zachować ostrożność - musi być jednak odpowiedniej grubości dla Was i jeśli chcecie go użyć w taki sposób to róbcie to rozważnie i ostrożnie tak, aby nie zrobić sobie krzywdy i nie podrażnić skóry głowy. 

Często okazuje się, że kosmetyki naprawdę świetnie się sprawdzają na innej części ciała i to że nie sprawdziły się w pierwotnym zastosowaniu, nie znaczy że od razu muszą wylądować w koszu. Dlatego warto znaleźć na nie sposób i wykorzystać je do czegoś innego.

Jeśli wpis Wam się spodobał będzie mi bardzo miło, jeśli  udostępnicie go dalej. Dajcie znać, czy chcecie kolejną część z np. kosmetykami do makijażu. Mam kilka patentów na to jak je wykorzystać i dzięki którym dany kosmetyk mi się nie marnuje i nie muszę go od razu wyrzucać jeśli nie spełnił oczekiwań i nie sprawdził się w pierwotnej roli.

I jak Wam się podoba wpis? Skorzystacie z moich patentów na wykorzystanie kosmetyków? Podzielcie się też swoimi radami na to, co zrobić z kosmetykami, które się nie sprawdziły.

ZOBACZ TAKŻE:

Moje życie zdecydowanie nie było w stylu slow life. Zawsze miałam sporo rzeczy do zrobienia, a jeśli nie miałam to i tak dodawałam kolejne rzeczy na listę, bo przecież nie można tak marnować czasu i trzeba coś robić. Z drugiej strony, często mając wiele zadań do zrobienia łapałam się na tym, że robiąc sobie w nich przerwy, spędzałam czas w social mediach, przeglądając kolejne strony czy oglądając różne filmiki. Jak się okazywało, wcale wtedy nie odpoczywałam, czas uciekał a ja byłam bardziej zmęczona i po takiej "przerwie" trudno mi było wrócić z powrotem do wykonywanego zadania. I tak w kółko. Robiłam długie listy rzeczy do zrobienia, wykonywałam wiele rzeczy jednocześnie, odhaczałam kolejne zadania na liście, aby zrobić tylko więcej. Tylko w pewnym momencie nie miałam już czasu na nic. Zostawałam z maksymalnie jedną godziną wolnego czasu późnym wieczorem kiedy to już byłam taka zmęczona, że i tak nie miałam ochoty na zrobienie czegokolwiek dla siebie.

Czas bardzo szybko ucieka, a my w gąszczu obowiązków i natłoku pracy, często nie mamy ani chwili na to, by się zatrzymać czy odpocząć. Wpadamy w błędne koło, zapełniamy dzień rzeczami do zrobienia bo przecież im więcej zadań wykonanych tym lepiej. Tworzymy listy zadań, chcemy być bardziej produktywni, wielozadaniowi, zrobić więcej w krótszym czasie. Jednak niejednokrotnie wpadamy w pułapkę i to, po co robiliśmy te wszystkie rzeczy, gdzieś ulatuje w zapomnienie. A przecież spieszyliśmy się bo chcieliśmy mieć jutro dzień wolny, chcieliśmy zrobić wszystko dzisiaj bo mieliśmy odpocząć, obiecywaliśmy sobie, że jak skończymy to dzisiaj to na pewno weekend będzie niepracujący/ zrobimy coś dla przyjemności co odkładaliśmy od dawna. Zapominamy, po co się spieszymy, po co wykonujemy kolejne zadania, zapominamy o odpoczynku, relaksie, czy cieszeniu się drobnymi rzeczami.

U mnie wszystko zaczęło się od zjawiska, które nazywane jest minimalizmem. Tak mnie zafascynowało, że czytałam kolejne artykuły i książki na ten temat, oglądałam wideo, słuchałam podcastów. Porządkowanie swojej przestrzeni i pozbywanie się zbędnych rzeczy otworzyło mi oczy na wiele rzeczy. Przede wszystkim mniejsza ilość posiadanych przedmiotów sprawiła, że poczułam się lżej, moje myśli stały się bardziej uporządkowane i wreszcie zniknęło poczucie chaosu i tego, że MUSZĘ posprzątać, ogarnąć przestrzeń, że coś wypadałoby wyrzucić czy oddać. Sami wiecie, jak ciężko znaleźć więcej czasu na takie "przedsięwzięcie". Czytając o minimalizmie, spotkałam się także z wieloma artykułami poświęconymi życiu w stylu slow - powolnym, spokojnym życiu, w którym istotne jest, aby ustalić swoje priorytety i to, co tak naprawdę jest dla nas ważne. Życie w stylu slow life to nie tylko modny frazes. Gdzieś podświadomie każdy z nas chce mieć czas dla siebie, czas na pielęgnowanie relacji czy czas na swoje hobby i zainteresowania. Trudno jest zwolnić, kiedy mamy wiele obowiązków i mnóstwo zadań do wykonania. Jednak cały czas się staram, abym mogła powiedzieć, że jestem zadowolona z tego co robię, z minionego dnia czy miesiąca, z tego, co zrobiłam, jak go spędziłam. Wiadomo, że są rzeczy, które trzeba wykonać i nie da się ich odpuścić. Nie będę tutaj snuć idealnej wizji, bo każdy z nas jest człowiekiem i wie, że czasami po prostu się nie da usiąść i nic nie robić. Dlatego myślę, że każdy z nas może mieć inny sposób na życie w stylu slow i inaczej interpretować to pojęcie. Dla mnie to odpuszczanie, kiedy źle się czuję czy jestem przemęczona, rezygnowanie z wykonywania rzeczy, których nie muszę robić lub po prostu nie chcę czy nie mam na nie ochoty, staram się uczyć odmawiać i kierować się własnym zdaniem i wybierać to, co mi da szczęście i zadowolenie. Staram się tak gospodarować czasem, aby znaleźć chwile na przyjemności czy rzeczy, które lubię robić. Jak zacząć życie w stylu slow? Nauczyć się wybierać rzeczy ważne dla nas i odpuszczać te, które nie są konieczne bądź nieistotne, rozwijać się, cieszyć się chwilami i żyć w zgodzie ze sobą.

Chcąc wydobyć najlepsze elementy z idei życia w stylu slow czytałam wiele książek, artykułów, słuchałam podcastów oraz uważniej przyjrzałam się swojemu życiu. Co sama robię, jak się relaksuję i co mi daje radość? Na co warto znaleźć czas i jak cieszyć się życiem?

Czas na hobby 
Posiadanie własnego hobby jest niezwykle istotne. To coś, dzięki czemu możemy się oderwać od codziennych obowiązków,  od natłoku spraw, coś tylko naszego, co daje nam radość. U mnie to przede wszystkim blogowanie, a przy okazji fotografia i kosmetyki. To coś, czemu poświęcam wiele czasu - pisanie i przygotowywanie postów bywa czasochłonne, jednak jest to coś, co lubię, co mnie interesuje. Oprócz tego manicure - wykonuję manicure hybrydowy, tworzę różne wzory - jest to coś, w czym cały czas się doskonalę i czemu poświęcam wiele czasu. To czynności, które dają mi wiele satysfakcji, są czymś "moim" i zawsze staram się znaleźć na nie czas. A jeśli Ty nadal szukasz swojego hobby zajrzyj na początek TEGO wpisu -  być może coś Cię zainspiruje i znajdziesz coś dla siebie. Warto odnaleźć coś, co będzie sprawiało nam przyjemność i pozwoli nam choć na chwilę "wyłączyć się", wyciszyć i odprężyć.

Czas dla siebie | czas na relaks
Odkryłam, że samotne wieczory też mogą być satysfakcjonujące i wartościowe. W natłoku obowiązków rzadko udawało mi się znaleźć czas dla siebie, jednak teraz staram się wygospodarować choćby pół godziny. To czas tylko dla mnie, kiedy mogę spokojnie pomyśleć, uporządkować w głowie to, co się działo i swoje plany, odetchnąć po całym dniu. Lubię zrobić sobie wtedy małe spa - nałożyć maseczkę na twarz, zrobić manicure czy zadbać o włosy. W tym czasie odpalam ulubioną muzykę albo film, ewentualnie czytam książkę. Tworzę listy, plany, a czasem nawet robię małe porządki np. w kosmetykach - jak się okazuje nawet porządkowanie może okazać się formą relaksu.

• Domowe spa | Jak zrobić spa w domowym zaciszu?

Uważność i wdzięczność
Zainspirowana kilkoma książkami i osobami postanowiłam każdego wieczoru podsumowywać dzień i ćwiczyć wdzięczność. Jest to coś, co zajmuje dosłownie 2 minuty, a naprawdę potrafi zmienić światopogląd i postrzeganie tego, jak wygląda nasze życie. Być może brzmi to górnolotnie ale spróbujcie wieczorem w myślach zastanowić się, jak minął Wasz dzień, co się udało - wszystko polega na dostrzeżeniu tych małych rzeczy. Nawet jeśli wydaje Wam się, że nic się nie działo - "kolejny zwykły dzień" - to bądźcie uważne i zastanówcie się, jakie trzy rzeczy możecie wymienić, za które jesteście wdzięczne. Wystarczy taki sprytny myk, aby docenić to, co mamy, co posiadamy i co skutecznie może wpłynąć na nasze samopoczucie i myślenie. Przykłady? Wdzięczność za szczerą rozmowę z ukochaną osobą, wdzięczność za zdane kolokwium i to, że nie musimy kolejny raz powtarzać materiału, wdzięczność za dobry wybór tego dnia, za pyszną kawę z koleżanką, za piękny prezent, za długi spacer, za to, że zebraliśmy się i zamiast siedzieć na kanapie, poszliśmy na trening. To tylko przykłady, ale każdy znajdzie mnóstwo rzeczy, które dotyczą jego samego. Wdzięczność oraz uważność i docenianie tego, co posiadamy, pozwala nam budować nasze szczęście zamiast wiecznego niezadowolenia i porównywania się do innych.


Przeżycia i wrażenia zamiast przedmiotów
Coraz bardziej doceniam różnego rodzaju chwile i momenty oraz przeżycia. To coś, co zostanie z nami najdłużej i będziemy mieli co wspominać. Długi spacer, spotkanie z bliskimi i przy okazji pielęgnowanie relacji, wyjście do restauracji, wypad na działkę, wieczór z planszówkami, wspólny film, weekendowy czy wakacyjny wyjazd. To takie proste rzeczy, ale często je pomijamy goniąc za czymś, co i tak przeminie czy zadowoli nas tylko przez krótki czas. Staram się nie kupować zbędnych przedmiotów, kosmetyków, ubrań, bibelotów, gazet, które zagracają naszą przestrzeń. Podczas różnych wyjazdów staram się cieszyć chwilą, podziwiać widoki, odpoczywać, zachwycać się. Nie kupuję już zbędnych pamiątek, na które wydawałam sporą sumę, a tak naprawdę nic nie wnosiły, a tylko zajmowały miejsce i łapały kurz. Stawiam na praktyczne rzeczy - jeśli już chcę coś kupić dla siebie czy bliskich wybieram rzeczy praktyczne - lokalny przysmak, wyrób własnej roboty - naturalny kosmetyk, trunek czy coś, co faktycznie się przyda i zostanie wykorzystane. Jeśli już chcę mieć jakąś "pamiątkę" to stawiam na zdjęcia - choć coraz częściej łapię się na tym, że staram się robić ich mniej bądź potem wybierać kilka najlepszych - tworzę albumy (swoją drogą to kolejny pomysł na spędzenie wolnego czasu i hobby), które potem mogę obejrzeć i powspominać.
Będąc na wakacjach czy na różnych wyjazdach rozkoszuję się tym czasem, podziwiam, rozglądam się i cieszę się chwilą. Wszędzie można znaleźć przepiękne miejsca, nie trzeba daleko szukać, aby zobaczyć niesamowite krajobrazy czy scenerie.


Fotoksiążka, którą widzicie na zdjęciu pochodzi ze strony Printu.pl To już mój kolejny album, a to o czymś świadczy - zresztą mogliście zobaczyć moją fotoksiążkę z pięknej Chorwacji we wpisie Co warto przywieźć z wakacji? Świetna jakość i już niejedna osoba, której ją pokazywałam zachwycała się tym, jak świetnie wszystko jest skomponowane i pytało, czy naprawdę zrobiłam to sama. Myślę, że to dobry pomysł na prezent - na urodziny, jako upominek ślubny dla rodziców, prezent na Dzień Ojca lub po prostu świetna pamiątka dla nas samych. Uwielbiam przeglądać zdjęcia i albumy - lubię wracać do miłych wspomnień - zresztą już samo robienie zdjęć i uchwycenie odpowiednich momentów daje dużo satysfakcji. W tym też zachowuję umiar - warto wybrać te najlepsze fotografie i je wywołać bądź wyeksponować w takiej formie, jaką tutaj widzicie niż gromadzić tysiące zdjęć, do których rzadko bądź nigdy nie zajrzymy.


Jakość nad ilość
Od pewnego czasu bardziej zwracam uwagę na jakość rzeczy, produktów, kosmetyków itp. Wolę posiadać mniej rzeczy, ale takich, z których będę zadowolona i będę z nich korzystać z przyjemnością. Co ciekawe, właśnie to, że mam mniej rzeczy pozwoliło mi je bardziej doceniać, zauważać czy częściej użytkować. Posiadanie dużej ilości rzeczy wcale nie czyni nas szczęśliwszymi. Mnie ilość zaczęła przytłaczać - gdzie się nie obejrzałam tak pełne szafki - kosmetyków, ubrań, butów - a okazywało się, że tak naprawdę "nie mam się w co ubrać", "mam 5 kremów, a żaden nie jest dla mnie odpowiedni" czy rzeczy nie nadawały się do użycia a tylko zajmowały przestrzeń. Zrobiłam spore porządki, powstrzymałam się też od zakupów prawie pół roku, a teraz staram się zwracać uwagę na to, co kupuję i czy faktycznie jest mi to potrzebne. Oddycham z ulgą, gdy widzę, że dzięki mniejszej ilości rzeczy łatwiej utrzymać porządek, wnętrze nie jest zagracone a zyskało na przestronności oraz niejednokrotnie dzięki temu, że nie kupuję często mnóstwa "tanich" rzeczy przez co stać mnie paradoksalnie na te droższe. Wolę kupić jeden produkt, który od dawna chciałam i z którego będę korzystać niż pięć innych, niekoniecznie potrzebnych mi rzeczy - dlatego przyświeca mi idea Smartshopping -  moje sposoby na oszczędzanie opisywałam już dokładnie na blogu.

Bycie offline i odłączenie się od social mediów
Mówi to osoba, która zawsze sporo czasu spędzała w internecie - komputer, telefon, tablet... Blogi, facebook, instagram, youtube - to tu spędzałam sporo swojego czasu. Mnóstwo grup, powiadomień, ciągle coś trzeba było sprawdzić, polubić, zobaczyć. Jednak wszystko do pewnego momentu. Zauważyłam, że zabiera mi to naprawdę sporo czasu - jeszcze będąc na studiach - miałam sporo nauki, a ja robiąc sobie przerwę, odpalałam komputer czy telefon i sprawdzałam, co tam ciekawego słychać. I tak mijały minuty, z pięciu robiło się pół godziny - nie dość, że oglądane materiały nie były wartościowe czy przydatne, to jeszcze potem byłam już zmęczona i nie miałam ochoty wracać z powrotem do nauki. Poza tym, oprócz tego, że marnowałam czas to tak naprawdę stwierdziłam, że te rzeczy czy czyjeś "socialowe" życie mnie nie obchodzi. Postanowiłam to zmienić - swoje porządki zaczęłam od wyjścia z grup do których należałam, usunięcia powiadomień i stron, których kontent mnie nie interesuje. Na ten moment bardzo rzadko scrolluje facebooka (wchodzę tam tylko, aby poczytać artykuły/ wpisy na 2-3 grupach) czy instagrama - bardzo rzadko przeglądam całą tablicę - czasami tylko zajrzę do ulubionych osób czy obejrzę ich instastories. Przestałam obserwować na fb wiele osób - dalej mam ich w znajomych, ale nie pokazują mi się na tablicy za każdym razem ich wpisy czy polubienia itp. Zdecydowanie bardziej ułatwiło to sprawę, zrobiło się przejrzyściej i nie tracę tam niepotrzebnie czasu bezsensownie przeglądając czyjeś zdjęcia czy wpisy. Sama też nie wrzucam tysiąca zdjęć i opisów, aby czymś się pochwalić - cieszę się swoimi sukcesami i wydarzeniami poza internetem. Odkryłam, że tak naprawdę mam sporo czasu - tego, który magicznie znikał podczas bezwartościowego buszowania w internecie. Staram się także robić sobie takie dni bez internetu i choć przyznaję to trudne, to zaczynam od kilku godzin dziennie czy np. wieczorem - i poświęcam ten czas na coś innego.Także podczas podróży, wypoczynku korzystam mniej z internetu i rzadko jestem online. To czas, kiedy mogę na maksa odpocząć od całego zgiełku, nabrać sił i zyskać energię.

A jak Ty wykorzystujesz każdą chwilę swojego życia? Co daje Ci radość i co lubisz robić? A może warto trochę zwolnić i przyjrzeć się mu uważniej?